జ్ఞాని.. తనలో తానే విశ్వమైపోయిన బాలుడు

జ్ఞాని.. తనలో తానే విశ్వమైపోయిన బాలుడు

– డా.అవధానం రఘుకుమార్

జ్ఞాని

అటు చూడండి… ఆ చిన్న పిల్లవాడిని!

తనలో తానే మునిగిపోయాడు.
చుట్టూ ఏమి జరుగుతోందో కూడా పట్టించుకోకుండా,
తన సృజనాత్మక ప్రపంచంలో తలమునకలై ఉన్నాడు.

అతడు ఆడుతున్నాడా?
లేక ధ్యానంలో ఉన్నాడా?

కాలమనే భావనను,
ప్రదేశమనే పరిమితిని కూడా మరచిపోయినట్టున్నాడు.

తానే విశ్వమైపోయినట్టూ,
విశ్వమంతా తనలోనే ఒదిగిపోయినట్టూ కనిపిస్తున్నాడు.

కాలచక్రం మాత్రం నిరంతరంగా తిరుగుతూనే ఉంది.

క్షణాలు… గంటలు… రోజులు… వారాలు… నెలలు…
నిశ్శబ్దంగా జారిపోతున్నాయి.

అంతరిక్షం తెలియని కృష్ణబిలాల్లో కలిసిపోతోంది.

పదార్థమూ, చైతన్యమూ
తమ మధ్యనున్న ద్వైతాన్ని కోల్పోయి
ఏకత్వంలో లీనమైపోయాయా?

అతడే ఆ జ్ఞాని…

కాలానికి సాక్షి.

బాహ్య ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా,
తనలో తానే అల్లుకుపోయి…

తన చుట్టూ తానే,
తనలో తానే ప్రపంచమై…

లోపల ఉన్నదంతా,
లోపల లేనిదంతా,

కనిపించేదంతా,
కనిపించనిదంతా,

అన్నీ కలిసిపోయి
ఒకే అఖండ సత్యంగా మారిపోయాయి.

అయితే…

అకస్మాత్తుగా అతడు ఆ తన్మయత్వం నుంచి బయటకు వస్తాడు.

ఇప్పటివరకు చేసినదంతా, చేయనిదంతా,
సగం దాకా నిర్మించిన ప్రపంచమంతా…

ఒక్క క్షణంలోనే పక్కకు విసిరేస్తాడు.

ఎంతో శ్రమించి,
ఎంతో మమకారంతో గీసిన గీతలన్నింటినీ

తానే చెరిపేస్తాడు.

తానే నిర్మించిన సృష్టిని
తానే రద్దు చేసుకుంటాడు.

మళ్లీ తనలోకి తానే ముడుచుకుపోతాడు.

అక్కడ…

ఒక వెలితి.

ఒక నిస్సహాయత.

ఒక విఫలత.

ఒక విచ్ఛిన్నత.

ఒక నిశ్శబ్దం.

అయినా…

ఆ శూన్యమూ సంపూర్ణమే.

ఆ నాశనమూ సృష్టిలో భాగమే.

ఆ ముగింపూ మరో ఆరంభమే.

పూర్ణమదః పూర్ణమిదమ్।
పూర్ణాత్ పూర్ణముదచ్యతే।
పూర్ణస్య పూర్ణమాదాయ పూర్ణమేవావశిష్యతే॥

ఎందుకంటే…

పూర్ణం నుంచే పుట్టింది పూర్ణం.
పూర్ణం నుంచి పూర్ణాన్ని తీసివేసినా
మిగిలేది కూడా పూర్ణమే.