-జ్యోతి మువ్వల
మౌనం శూన్యం కాదు—
నిశీధి ఒడిలో
కనిపించని దీపాలు
వెలుగు దాచుకున్న ఆలయం…
చెప్పలేక మిగిలిన మాటలు
మంచు పొగలై
మనసు గోడలపై
నిశ్శబ్దంగా పరుచుకుంటాయి…
ఎవరూ చేరని రాత్రి అంచుల్లో
ఆలోచనలు
కీతుపిట్ట కూతల్లా కాదు—
దారి తప్పిన గాలిలా
ఆత్మ చుట్టూ
వలయాలు గీస్తుంటాయి…
గుండె ఒక మూగ నగరం…
దాని వెలవెలబోయిన వీధుల్లో
మేఘం లేకుండానే
వర్షం పుడుతుంది;
ప్రతి చినుకూ
ఒక జ్ఞాపకంలా
ప్రతి నిశ్శబ్దం
తెరవని పుస్తకం…
దాని చివరి పేజీలో
ఎవ్వరూ చదవని
ఒక జీవితం నిద్రపోతూ ఉంటుంది.
మౌనం—
ఆత్మ ముందుంచిన
నిజం అనే అద్దం…
అందులో
మనిషి తన ముఖాన్ని కాదు,
తాను విరిగిన శబ్దాలను చూస్తాడు.
చివరికి తెలిసేది ఒక్కటే—
మౌనం నిశ్శబ్దం కాదు…
అది శబ్దం చేరలేని
సంగీత సముద్రం.
దాన్ని వినాలంటే
చెవులు చాలవు—
వేదనను వెలుగుగా మార్చుకున్న
ఒక లోతైన హృదయం కావాలి.
