కొత్త కాంతి

 ఎల్ ఎన్ కొల్లి

తీరంలో అలల హోరు వినిపిస్తోంది. రాత్రి మూడో జాము దాటుతోంది. నగరమంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలోనే ఒక అదృశ్య చట్రం నిరంతరం నడుస్తూనే ఉంటుంది.

అరుణ కళ్లు తెరిచింది. అలారం మోగడానికి ఇంకా సమయం ఉంది. విచ్ఛిన్నమయ్యే నిద్ర, గతంలో అనుభవించిన ప్రసవ నొప్పులు ఆమెకు కాలంతో ఒక కొత్త బంధాన్ని నేర్పాయి. గడియారం ముల్లు ఐదు వైపు అడుగులు వేయకముందే, ఆమె మనసులో ఒక పూర్తి స్థాయి నిర్వహణా ప్రణాళిక సిద్ధమైపోయింది. ఈ రోజు ఇంట్లో ఏం వండాలి, పిల్లలకు ఏమేం సిద్ధం చేయాలి, ఆఫీసులో ఏ ఏ ప్రాజెక్టులను పూర్తి చేయాలి అనే ఒక నిశ్శబ్ద ప్రణాళిక ఆమె మెదడులో రూపుదిద్దుకుంది.

అరుదైన కార్పొరేట్ కంపెనీలో అరుణ ఒక సీనియర్ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్. ఆఫీసు లెక్కలు, త్రైమాసిక లక్ష్యాలు ఆమెకు కొట్టిన పిండి. కానీ, ఆఫీసు డెస్క్ మీద కంప్యూటర్ స్క్రీన్ వెలిగే కంటే ముందే, ఆమె ఇంట్లోని వంటగది నుంచే తన విధులను ప్రారంభించాల్సి ఉంటుంది.

ఉదయం ఏడు గంటలవుతోంది. ఇల్లంతా ఒక్కసారిగా హదావుడిగా మారింది. కొడుకు చింటూ స్కూల్ బూట్లు దొరకడం లేదని గొడవ చేస్తున్నాడు. కూతురు అక్షర తన సైన్స్ ప్రాజెక్ట్ నోట్స్ ఎక్కడో పెట్టేసి వెతుకుతోంది. భర్త శేఖర్ ఆఫీస్ మీటింగ్‌కి ఆలస్యమవుతోందని గాభరా పడుతున్నాడు.

“అరుణా! నా బ్లూ టై ఎక్కడ పెట్టావ్? టైమ్ అయిపోతోంది!” శేఖర్ కంగారుగా కేక వేశాడు.

“అక్కడే అల్మారా రెండో అరలో ఉంచాను చూడండి. చింటూ! నీ బూట్లు ఆ షూ స్టాండ్ కిందే ఉన్నాయి, ఒకసారి చూడు. అక్షరా! నీ నోట్స్ నిన్న రాత్రి నువ్వే స్టడీ టేబుల్ డ్రాయర్‌లో పెట్టావ్, వెతుక్కో” అరుణ వంటగదిలో దోసెలు వేస్తూనే ప్రశాంతంగా సమాధానమిచ్చింది.

ఇంత గందరగోళంలోనూ అరుణ స్థిరంగా నిలబడింది. ఒక నిజమైన నాయకురాలిలా ఆమె ఇంటి అవసరాలను ముందే ఊహించింది. పిల్లల సంరక్షణ, వారి ఆరోగ్యం, రేపటి ప్రణాళికలు, నెలవారీ ఆర్థిక సర్దుబాట్లు—వీటన్నింటినీ ఆమె తన మనసులోనే సమన్వయం చేసుకుంటుంది.

పక్కింటి సుబ్బలక్ష్మమ్మ గారు అప్పుడే పాలు తీసుకోవడానికి వచ్చి, వంటగదిలోనూ, హాల్లోనూ అరుణ చేస్తున్న పనుల వేగాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.

“అమ్మా అరుణా! ఎంతైనా నువ్వు త్యాగమూర్తివి తల్లి! అద్భుతంగా ఇల్లు, ఆఫీసు ఎలా మేనేజ్ చేస్తావో నీకే తెలియాలి. అసలు నువ్వు సూపర్ ఉమెన్ వి!” అంది సుబ్బలక్ష్మమ్మ మెచ్చుకోలుగా.

అరుణ పెదవులపై చిన్న నవ్వు చిందించింది. కానీ లోలోపల ఆమె మనసు తీవ్రమైన ఆలోచనల్లో పడింది.

“కృతజ్ఞతలు సుబ్బలక్ష్మమ్మ గారు. కానీ ‘త్యాగమూర్తి’, ‘సూపర్ ఉమెన్’ అనే ముద్రలు వేసి మాపై మరిన్ని సామాజిక బాధ్యతల భారాన్ని మోపుతున్నారేమో అనిపిస్తుంటుంది. ఇది కేవలం స్త్రీ సహజ స్వభావం కాదు, ఒక బాధ్యతాయుతమైన నిర్వహణ” అంది అరుణ సాఫ్ట్‌గా.

తక్కువ వనరులతో ఎక్కువ ఫలితాలను సాధించడం, పరిమిత బడ్జెట్‌లో ఇల్లు నడపడం అనేవి ఏ మేనేజ్‌మెంట్ స్కూల్‌లోనూ నేర్పించని పాఠాలు.

తొమ్మిది గంటలకు అరుణ ఆఫీసులో అడుగుపెట్టింది. ఆధునిక అద్దాల భవనం, సెంట్రల్ ఏసీ… వంటగది ప్రపంచానికి ఇది పూర్తిగా భిన్నమైనది. అక్కడ పని ప్రపంచంలో పూర్తిగా ‘పురుష శైలి భాష’ ఎదురవుతుంది. భావోద్వేగాలకు అక్కడ స్థానం లేదు, కేవలం నంబర్లు, టార్గెట్లు మాత్రమే మాట్లాడతాయి. అరుణకు ఆ భాష మాట్లాడటం వచ్చు.

సాయంత్రం ఐదు గంటలకు ప్రాజెక్ట్ సమీక్షా సమావేశంలో ఒక క్లిష్టమైన సమస్య వచ్చింది. కోడింగ్‌లో పెద్ద లోపం దొరికింది. టీమ్ సభ్యులందరూ అయోమయంలో పడ్డారు, ఒకరినొకరు నిందించుకుంటున్నారు.

అరుణ లేచి నిలబడింది. “రమేష్! నువ్వు బ్లేమ్ గేమ్ ఆపేసి వెంటనే ఆ డీబగ్గింగ్ టీమ్‌ని కోఆర్డినేట్ చేయి. కిరణ్! నువ్వు క్లయింట్‌కి మెయిల్ పంపి మరో 24 గంటల సమయం అడుగు. ఈ రాత్రికి మనమంతా కూర్చుని ఈ ఇష్యూని రిజాల్వ్ చేయాలి. ఎవరి బాధ్యతలు వారు క్లియర్ గా తీసుకోండి” అని కచ్చితమైన ఆదేశాలు ఇచ్చింది.

ఆమె అంత ఖచ్చితంగా మాట్లాడేసరికి కొందరు సహోద్యోగులు పక్కకు తప్పుకుని రహస్యంగా అనుకున్నారు: “ఆమె స్వరం చాలా దూకుడుగా ఉంటుంది. అంత కఠినంగా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. చాలా అగ్రెసివ్!”

ఒక పురుషుడు గట్టిగా మాట్లాడితే అది ‘లీడర్‌షిప్’ అంటారు, అదే స్త్రీ ఖచ్చితంగా మాట్లాడితే ఆమె ‘దూకుడు’ అంటూ ఒక సామాజిక ఫిల్టర్ ద్వారా తప్పుగా అంచనా వేస్తారు.

ఆఫీస్ ముగించుకుని ఇంటికి వస్తున్నప్పుడు, అరుణ మనసు మళ్లీ ‘సంరక్షణ’ లోకి మారిపోయింది. ఇంటి తలుపు తీసి లోపలికి రాగానే, ఇంట్లోని నిశ్శబ్దాన్ని బట్టి ఎక్కడో ఏదో సరిగ్గా లేదనే విషయాన్ని అరుణ ముందే గ్రహించింది. చింటూ ముఖం వాడిపోయి ఉంది.

ఆమె వాడి పక్కన కూర్చుని, తల నిమురుతూ అడిగింది, “ఏమైంది చింటూ? స్కూల్లో ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా?”

చింటూ ఏడుపు ఆపుకుంటూ, “అమ్మ… ఈరోజు మ్యాథ్స్ టెస్ట్ లో మార్కులు తక్కువ వచ్చాయి. క్లాస్ లో అందరూ నవ్వారు” అన్నాడు.

అరుణ వాడి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని, “దానికేనా అంత బాధ? మార్కులు అనేవి నీ తెలివితేటలను కొలిచే కొలమానం కాదు నాన్న. ఎక్కడ తప్పు జరిగిందో రేపు ఇద్దరం కలిసి కూర్చుని సరిదిద్దుకుందాం. నువ్వు చాలా క్లెవర్ బాయ్ వి, ఐ ట్రస్ట్ యు” అని ధైర్యం చెప్పింది. వాడు వెంటనే తేలికపడి నవ్వేసాడు.

రాత్రి భోజనాలు అయ్యాక, శేఖర్ ల్యాప్‌టాప్‌లో దేశ ఆర్థిక ప్రగతి గురించి చదువుతున్నాడు.

“అరుణా, చూశావా, ఈ త్రైమాసికంలో దేశ జీడీపీ వృద్ధి చాలా బాగుంది. మార్కెట్లో కన్స్యూమర్ డిమాండ్ విపరీతంగా పెరిగింది. దేశం ప్రగతి పథంలో నడుస్తోంది” అన్నాడు శేఖర్ ఉత్సాహంగా.

అరుణ సర్దుబాటు చేసిన డైనింగ్ టేబుల్ వైపు చూస్తూ, “శేఖర్! మీ కార్పొరేట్ ప్రపంచం లాభాలను లెక్కిస్తుంటే, ఈ గృహ వ్యవస్థ నిశ్శబ్దంగా దేశ పునాదిని నిర్మిస్తోంది. అందరి భావోద్వేగాలను సమతూకంలో ఉంచుతూ, ఇళ్లను సాఫీగా నడిపించడం మీ సాంప్రదాయ ఆదాయ వ్యయాల పట్టికలో కనిపించదు. కానీ ఇదంతా కలిసి దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థను నిలబెడుతుంది. దీనినే ‘అదృశ్య జీడీపీ’ అనవచ్చు. సంప్రదాయ బ్యాలెన్స్ షీట్‌లు ఈ విలువను ఎందుకు కొలవలేవు?” అని ప్రశ్నించింది.

“అంటే నువ్వు అంటున్నది…” శేఖర్ ఆలోచనలో పడ్డాడు.

“అవును శేఖర్. పూర్వం ఉమ్మడి కుటుంబాలు పనులను పంచుకునేవి. కానీ నేటి న్యూక్లియర్ ఫ్యామిలీస్ లో ఆ భారం పూర్తిగా తల్లిపైనే పడుతోంది. పైగా మార్కెట్ లో ‘హెల్త్ డ్రింక్స్’ నుండి ‘సేఫ్ డిటర్జెంట్లు’ వరకు అన్నీ కొంటేనే నువ్వు ఉత్తమ తల్లివి అన్నట్లు ప్రకటనలు గుప్పిస్తూ మాతృత్వాన్ని కూడా వ్యాపారంగా మార్చేస్తున్నారు. ‘అన్నీ నేనే ఒంటరిగా చేయగలను’ అనే భ్రమను స్త్రీల మనసుల్లోకి ఎెక్కిస్తున్నారు” అంది అరుణ.

అరుణ కిటికీ దాటి బయట చూసింది. రాత్రి చీకట్లు పూర్తిగా తొలగిపోతున్నాయి. తూర్పున తెల్లవారుతోంది.

“ఈ ప్రపంచంతో పోటీ పడటంలో తాను వెనుకబడలేదు, తనను అర్థం చేసుకోవడంలోనే ఈ ప్రపంచం వెనుకబడి ఉంది” అని ఆమె మనసు నిశ్శబ్దంగా పలికింది.

శేఖర్ ల్యాప్‌టాప్ పక్కన పెట్టి, అరుణ దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆమె మాటల్లోని అంతరార్థాన్ని, ఆమె పడుతున్న నిశ్శబ్ద శ్రమను అతను అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆమె ప్రతిభను ‘త్యాగం’ అనే మాటల వెనుక దాచేసి తప్పు చేశానని గ్రహించాడు.

ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని అన్నాడు: “అరుణా… ఇన్నాళ్లూ ఇంటి బాధ్యతలను నువ్వు ఒంటరిగా మోస్తున్నావు. అలసిపోయినా నవ్వుతూనే ఉన్నావు. ఈ ప్రయాణంలో నేను కేవలం నీకు అప్పుడప్పుడు సాయం చేసేవాడిగానో, లెక్చర్లు ఇచ్చేవాడిగానో కాదు… నీతో సమానంగా నిలబడే భాగస్వామిగా ఉంటాను. రేపటి నుండి వంటగది పనిలో, పిల్లల బాధ్యతల్లో సగం నాది. మన ఇంటి ప్రపంచాన్ని ఇద్దరం కలిసి  నడుపుదాం.”

అరుణ కళ్లల్లో ఒక కొత్త కాంతి మెరిసింది. ఆ కాంతిలో భవిష్యత్తుపై నమ్మకం ఉంది. తెల్లవారుతున్న ఆ ఉదయం కేవలం ఒక కొత్త రోజుకు ప్రారంభం కాదు, ఒక సరికొత్త సమతుల్య ప్రపంచానికి సంకేతం.

ఎల్ ఎన్ కొల్లి

Click here to read more :https://trendyduniyaa.com/upiri-kolpothunna-usashu/