Superstitions1 ఒక విషాదం వెనుక దాగిన భయంకర నిజం
Superstitions1 అజ్ఞానం, భయం, మూఢనమ్మకాలు కలిసి చేసిన దారుణం
భద్రాద్రి కొత్తగూడెం జిల్లాలోని రేగళ్ళపాడు – అడవి గర్భంలో దాక్కున్న ఒక చిన్న గూడెం. చుట్టూ పచ్చని చెట్లు, రాత్రులు నక్షత్రాలు, రోజులు సూర్యకిరణాలు… కానీ ఆ అందాల మధ్యలోనే దుఃఖం, భయం, మూఢనమ్మకాలు దాక్కుని ఉండేవి. ఇరవై కుటుంబాలు – కోయలు, గౌడ్లు, వడ్రంగులు, చాకలి రాముడు, వైశ్య సాంబయ్య… అందరూ ఒకరికొకరు ఆధారపడి జీవిస్తారు. ఆధునికత దూరంగా ఉంది. వైద్యం అంటే వెంకప్ప పెద్ద చేసే పూజలు, పుగాకు రసం, మూలికల కట్టులు.
బిక్షం గౌడు – ఇరవై ఐదేళ్ల యువకుడు. కొత్తగా పెళ్లి చేసుకున్నాడు. రుక్మిణి – ఆమె నవ్వు గ్రామంలో వెలుగులా వ్యాపించేది. తెల్లని చర్మం, పెద్ద కళ్లు, ఆమెలో ఒక సాదాసీదా సౌందర్యం. బిక్షం ఆమెను చూసి “నీవు నా జీవితంలోకి వచ్చావు కదా… ఇక నేను ఏమీ లేను” అని చెప్పేవాడు. రుక్మిణి నవ్వుతూ అతని చేతులు పట్టుకునేది. రాత్రులు ఇద్దరూ గూడెం బయట కూర్చుని నక్షత్రాలు చూస్తూ మాట్లాడుకునేవారు. ఆ సంతోషం చూసి గ్రామంలో కొందరు అసూయపడేవారు.
ఒకరోజు బిక్షం కు “కప్పనాకుడు” సోకింది. దవడలు వాచిపోయాయి, చెవుల క్రింద గడ్డల్లా వాపు. నొప్పి అసహ్యంగా మారింది. మొదటి సారి వెంకప్ప పుగాకు రసం ఇచ్చాడు, వేడి చేసిన ఆకుల కట్టు కట్టాడు. తగ్గింది. రుక్మిణి సంతోషంతో ఏడ్చి, బిక్షం ముఖంపై ముద్దులు పెట్టింది. “నువ్వు బాగుపడ్డావు… దేవుడు మనల్ని కాపాడాడు” అని అతని ఛాతీపై తల వాల్చింది.
కానీ రెండోసారి వ్యాధి తిరిగి వచ్చింది – ఈసారి తీవ్రంగా. పుగాకు రసం పని చేయలేదు. బిక్షం నొప్పితో కుంగిపోయాడు. రుక్మిణి రాత్రంతా ఏడుస్తూ అతని పక్కన కూర్చుంది. “బాబు… నువ్వు ఇలా బాధపడటం చూడలేను. దయచేసి బాగుపడు” అని కన్నీళ్లతో వేడుకుంది. బిక్షం బలహీనంగా నవ్వి, “నీకు ఇబ్బంది కలిగించాలని లేదు… కానీ నొప్పి తట్టుకోలేకపోతున్నా” అన్నాడు. ఆమె ఏడుపు అడవి అంతా వ్యాపించింది.
పాల్వంచకు తీసుకెళ్లే ప్రయత్నం చేశారు, కానీ రాత్రి చీకటి, దారులు భయంకరం – ఆలస్యమైపోయింది. ఉదయానికి బిక్షం ఊపిరి ఆగిపోయాడు. రుక్మిణి కేకలు వేసి ఏడ్చింది – “ఎందుకు వదిలేశావ్ నన్ను? నేను ఏం చేస్తాను ఇక?” అని ఛాతీ కొట్టుకుంది. ఆ ఏడుపు గ్రామంలోని ప్రతి గూడెంలోకి చొచ్చుకుపోయింది.
రుక్మిణి దుఃఖంలో మునిగిపోయింది. ఆమె అందం గ్రామంలో చర్చనీయాంశం. వడ్రంగి కుటుంబానికి చెందిన సోమయ్య – అతడు రుక్మిణి పై మోజుతో కుట్రలు పన్నాడని అనుమానాలు మొదలయ్యాయి. మూఢనమ్మకాలు – వ్యాధుల వెనుక చేతబడి, దెయ్యాలు ఉన్నాయని నమ్మకం – ఈ అనుమానాలను మండించాయి.
రుక్మిణి దుఃఖంతో వెంకప్ప దగ్గరకు వెళ్లి ఫిర్యాదు చేసింది. వెంకప్ప పూజ చేసి, “సోమయ్య చేతబడి… దెయ్యం పట్టింది” అని ప్రకటించాడు. పంచాయతీ పెట్టారు. గ్రామం మొత్తం సమావేశమైంది. వెంకప్ప తీర్పు: “సోమయ్యను కర్రు కాల్చి వాతలు పెట్టాలి.” రుక్మిణి కళ్లలో ఆశ, భయం, ప్రతీకారం కలిసి కనిపించాయి.
కానీ ఈ విషయం సాంబయ్య కొడుకుకు తెలిసింది. అతడికి దురుద్దేశాలు లేవు – ఊరి మంచి కోసం పాల్వంచ పోలీసు ఠానాకు కబురు పంపాడు. పోలీసులు వచ్చి పంచాయతీ ఆపేశారు. కేసు నమోదు చేసి, కోర్టుకు తీసుకెళ్లారు. సోమయ్య చేతబడి చేశాడని నిరూపణ కాలేదు. కానీ పంచాయతీ శిక్షా ప్రయత్నం వల్ల వెంకప్ప, చాకలి రాముడు మరికొందరు శిక్ష పడ్డారు. గ్రామం విభేదాల్లో చీలిపోయింది.
ట్విస్ట్…
నెలల తర్వాత… రుక్మిణి ఒంటరిగా గూడెంలో కూర్చుని బిక్షం గుర్తుచేసుకుంటూ ఏడుస్తుంది. ఒక రోజు, బిక్షం మరణించినప్పుడు ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లిన ఒక కోయ బాబు – పాల్వంచలో డాక్టర్ దగ్గర పని చేస్తూ – రహస్యంగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
“అక్క… నీకు ఒక సత్యం చెప్పాలి. బిక్షం గారు మరణించినప్పుడు ఆసుపత్రిలో పోస్ట్‌మార్టం జరిగింది. అది కప్పనాకుడు కాదు… అది విషప్రయోగం. పుగాకు రసం రెండోసారి అధిక మోతాదులో ఇచ్చారు. అది విషంగా మారి ఊపిరి ఆపేసింది.”
రుక్మిణి కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. “ఎవరు… ఎవరు అలా చేశారు?”
“వెంకప్ప పెద్దే… మొదటి సారి తగ్గించాడు కదా, రెండోసారి ఆయనే అధికంగా ఇచ్చాడు. ఆయనకు తెలియకుండా జరిగిందని అనుకున్నాడు. కానీ ఆయనే భయపడి, చేతబడి అని సోమయ్య మీద మళ్లీ మళ్లీ చెప్పాడు… తన తప్పు దాచడానికి.“
రుక్మిణి ఛాతీపై చేతులు వేసుకుని కూర్చుంది. ఆమె ఏడుపు ఇప్పుడు మరింత లోతుగా, మరింత హృదయవిదారకంగా మారింది. ఆమె ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనుకున్నది సోమయ్య మీద… కానీ నిజమైన హంతకుడు ఆమె నమ్మిన వెంకప్ప పెద్దే. మూఢనమ్మకాలు, అజ్ఞానం, భయం – ఇవన్నీ కలిసి ఆమె భర్తను చంపేశాయి. ఆమెకు తెలిసిన సత్యం ఆమెను మరింత బాధపెట్టింది… కానీ ఆమె దాన్ని ఎదుర్కొని బతకాల్సి వచ్చింది.
ఆ రాత్రి రుక్మిణి గూడెం బయట కూర్చుని నక్షత్రాలు చూస్తూ బిక్షం పేరు పిలిచింది. “నువ్వు లేకుండా ఈ జీవితం ఎలా సాగుతుంది… కానీ నేను బతకాలి. నీ కోసం బతకాలి.“
ఆ ఏడుపు అడవి అంతా వినిపించింది… కానీ ఇప్పుడు ఆ ఏడుపులో కోపం, దుఃఖం, బలం – మూడూ కలిసి ఉన్నాయి.
ఈ సంఘటన మూఢనమ్మకాలు ఎంత దారుణంగా జీవితాలను నాశనం చేస్తాయో, అజ్ఞానం ఎలా నిర్దోషులను హంతకులను చేస్తుందో చూపిస్తుంది. ఆధునిక వైద్యం, విద్య, అవగాహన – ఇవి లేకపోతే… రేగళ్ళపాడు లాంటి గూడెంలలో ఇంకా ఎన్నో రుక్మిణిలు ఏడుస్తూ మిగిలిపోతారు. కానీ ఆ ఏడుపు ఒకరోజు బలంగా మారుతుంది… మారాల్సిందే.
కపిల రాంకుమార్
ఖమ్మం
